Ośrodek Brocka

Zderzają się dwa samochody, a facet w Piccolo spokojnie zjada swoją porcję (koniecznie z groszkiem proszę pani). Z jednej strony ulicy na druga przebiegają dzieciaki. Wrzaski i śmiechy, chociaż jest już 18 i mnie się wydaje, że potwory powinny być w łóżeczkach i raczyć się opowieściami o królewnach bez głowy, o rycerzach, którym oberwało jaja – i koniecznie – o królu impotencie, któremu fiuta postawi dopiero włócznia św Maurycego wbita prosto w wątrobę. I niech jedzą dużo ryb i na koszulkach niech noszą takie fajne rybki, którymi to rybkami niektórzy kierowcy ozdabiają samochody, ale niechże to będą nadgryzione rybki, albo rybki kopulujące z innymi rybkami, albo rybki do góry brzuszkiem z wykaligrafowanym gotykiem napisem JEBBUS.
Bo te z innym napisem, jakoś nie chronią, samochodów przed stłuczkami. Niby nic wielkiego, stoję przy sklepie akwarystycznym, czekam aż W. kupi żwirek do srania dla swoich fretek. Co mają fretki z akwarium? To oczywiste, należałoby je potopić, ale to moje prywatne zdanie. I tak między dzieciakami, stłuczką, żwirkiem, terkocze telefon ( walc minutowy Chopina) i mama głosem mojej
mamy, mówi mi, że coś się stało z jego ośrodkiem Brocka. Czyli, że nie mówi. No to ładnie. Od zawsze był mrukliwy, a teraz już nic nie będzie mówił. No więc patrzę na dzieciaki, faceta i słucham mamy. Jest tak samo zdystansowana jak ja. To już czwarty raz, a lekarze wieszczyli jego śmierć za pierwszym razem. Ale nie sadzę, żeby zdarzyło się to teraz. Chowam telefon do kieszonki i spokojnie robię zdjęcia. Myślę, że jeśli wieczorem telefonik zadrynda jeszcze raz, będzie to oznaczało, że się pomyliłem. W. wręcza mi torbę ze żwirkiem i wędrujemy do domu.
Telefon dzwoni dokładnie pod domem.
Ale to nie mama, to K. który mówi, że musimy się spotkać na kawę. Mówię, że spokojnie i przekręcam klucz.
Pan dozorca umył schody. Wszystko pachnie szarym mydłem. Wnoszę, żwirek, zostawiam go u W. Mówię Łukaszowi, że wrócę za dwie godzinki, jak tylko wysiorbię w Dragonie kawę, która będzie oczywiście piwem. Dzwonię, do K, żeby potwierdzić, że za dziesięć minut w Dragonie, ale nie odbiera. Idę spokojnym kaczym kroczkiem, słuchając Lali Puny. Słucham, idę i nagle orientuję się, że nie zawędrowałem na ulicę Zamkową, tylko na Strzelecką. I wtedy patrzę na sklep.
Sklep nazywa się Równość.
Jak ładnie, jak ładnie, mruczę, robię zdjęcia i wracam na Zamkową.
K siedzi przy kawie, która nazywa się piwo.
Aleks przy barze pyta mnie : co będziesz pił łazęgo.
Telefon zadzwonił dopiero następnego dnia rano.